| Μεσ' της εθνικής οδού το ρεύμα |
| Νύχτα που γινόταν του χαμού |
| Πάτησες τα φρένα μέχρι τέρμα |
| Κι έπιασες την άσπρη αλεπού |
| Μισοτυφλωμένη απ' τα φανάρια |
| Δε σε είδα φαίνεται καλά |
| Ήταν η ζωή μου μαύρη κι άδεια |
| Και μου υποσχέθηκες πολλά |
| Κι όταν με τα τόσα σου τα χάδια |
| Έφτασα να εξημερωθώ |
| Μου `δωσες να φάω αποφάγια |
| Και μια κουρελού να κοιμηθώ |
| Να κοιμηθώ |
| Όμως όποιος άδικα πληγώνει |
| Την καρδιά της άσπρης αλεπούς |
| Πάντα κάποια μέρα το πληρώνει |
| Και μην κάνεις ότι δεν ακούς |
| Τώρα θα σ' ανοίξω τα χαρτιά μου |
| Σου `κανα δυο χρόνια τον Λουλού |
| Μα όσο κι αν κουνούσα την ουρά μου |
| Ήμουν κατά βάθος αλεπού |
| Μη σε κολακεύει πρώτα πρώτα |
| Ότι σ' αγαπούσα αληθινά |
| Ήρθα να σου κλέψω καμιά κότα |
| Και να ξαναφύγω μακριά |
| Μακριά |
| Όταν σου τη δίνει η μοναξιά σου |
| Τρέχεις μεσ' την εθνική οδό |
| Με τρελαίνει το κορνάρισμά σου |
| Μα μπροστά σου δε θα ξαναβγώ |
| Όχι δε θα γίνω πάλι λιώμα |
| Μ' έχουνε χτυπήσει από παντού |
| Και παρά χορτάτο να `μαι πτώμα |
| Κάλλιο πεινασμένη αλεπού |
| Ήταν και των δύο μας το λάθος |
| Κι έτσι δε σε μίσησα ποτέ |
| Αν καμιά φορά χαθείς στο δάσος |
| Πέρασε να πιούμε έναν καφέ |
| Έναν καφέ… |