| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| Песня поётся и не поётся правым. |
| Страсть отдаётся, мне отдаётся даром. |
| Птицы упали вниз, это верно |
| Пьяные были они. |
| В ночь понеслись, убегая, краснея, |
| От пулемёта огни. |
| Кончилась водка, отдали приказы, |
| И первым шагнул лейтенант. |
| В глазах у солдат читались отказы, |
| Шёл в это время по лесу десант. |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| Ветки качались и не качались влево. |
| Птицы смеялись и не смеялись гневно. |
| Хрустнули листья, я обернулся, |
| Дятел смотрел на меня. |
| Знал он, что где-то вдали, на опушке |
| Шла не на шутку война. |
| Лесник смеха ради ругал командира, |
| Листовки валялись в лесу. |
| Девица шла пела и песни игриво, |
| Десантник поймал её за косУ. |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| Небо сердилось и не сердилось хмуро. |
| Сердце забилось, остановилось утром. |
| Десант потоптал все грибы, а девица |
| Взяла да ушла к леснику. |
| Дятел заснул, отрезвели все птицы, |
| Уселися петь на суку. |
| Тогда командир застрелил лейтенанта, |
| Напомнил он так о себе. |
| С утра рассказал я всё старшему брату. |
| Он понял, что это причудилось мне. |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |
| На-на-най-най! На-на-на-на-на-най! На-на-най-най! На-на-най! |