| Sölnað blóm hinnsti koss
| Flores marchitas el último beso
|
| Skil ég við þennan heim
| entiendo este mundo
|
| Reyrður við reipið gróft
| Aproximadamente atado a la cuerda
|
| Vonbrigði ég brást þeim tveim
| Decepción fallé los dos
|
| Andardráttur svikin ást
| Aliento amor forjado
|
| Allt hefur enda að gjöf
| Todo termina en un regalo.
|
| Með titring og hjartaslátt
| Con vibración y latido del corazón
|
| Þögnin svo nuddað rör
| El silencio luego frotó el tubo
|
| Nú ég man ljósið sem lyfti mér aftur á bak
| Ahora recuerdo la luz que me levantó hacia atrás
|
| og ég man brosið sem ég hélt að mig yfirgaf
| y recuerdo la sonrisa que creí dejar
|
| Borin út er bergmálið
| El eco se lleva a cabo
|
| Af björtum tónum tónsmiðsins
| De los tonos brillantes del compositor
|
| Í kalda gröf í kaðli sig
| En la tumba fría en la cuerda misma
|
| kominn á endastöð
| ha llegado a su destino final
|
| Tárin rauð og svikin tröð
| Lágrimas rojas e hilo falso
|
| Tekist er hönd í hönd
| Lo logramos de la mano
|
| Þið vitið að ég reyndi en um leið og ég skemmdi
| Sabes que lo intenté pero tan pronto como dañé
|
| en ég veit ég veit
| pero se que se
|
| Nú ég man kærleika kynntist en aldrei ég fann
| Ahora recuerdo que el amor se encontró pero nunca encontré
|
| Og ég man snerting og faðmlög ef það sem ég ann
| Y recuerdo tocar y abrazar si lo que amo
|
| Nú ég man myrkrið sem þið komuð og hræddið þá
| Ahora recuerdo la oscuridad en la que entraste y los asustaste
|
| Og ég man opnaði augun en alrei ég sá | Y recuerdo que abrí los ojos pero nunca vi |